Hallo iedereen!

Goed geslapen, enfin toch van negen uur gisterenavond tot deze morgen 4u.00. Daarna wat mails gecheckt, douche genomen en berichtjes naar het thuisfront gestuurd.

Ideaal moment voor de weblog maw.

Gisterennamiddag een tuin bezocht, de Koishikawa Korakuen. Eén van de oudste Japanse tuinen van Tokyo. Mooie plek, zo temidden van het stad. Rustgevend!

Prachtige beplanting, tientallen koi’s in de vijver, pittoreske bruggetjes en historisch houten paviljoenen.

Daarna iets licht gaan eten. Een broodje of twee. Tegen dan werd het tijd om –uiteindelijk- de Kodokan eens te gaan bekijken. Ik had gehoord dat de achtste (bovenste) verdieping bedoeld is voor de kijkers. Raar gevoel te voet onderweg ernaar toe. Het is iets waar ik nu al tientallen jaren van droom en nu, op een doordeweekse dinsdagnamiddag, helemaal in m’n eentje, is het zover: Ik bezoek de Kodokan. Ik herken het gebouw in de verte vanop foto. Stap meteen binnen en ik word er verrast door het ‘herkenbare’. Ouders met kinderen, oma’s en opa’s met hun kleinkinderen brengen hun spruiten naar de training. Het is ongeveer half vijf. De judoka’s stappen uit de lift op de vierde verdieping. Dat zullen de kleedkamers zijn…. Ik wordt vergezeld door een mama en een oma tot op de achtste verdieping. Na een klapdeur te passeren sta ik er.

Iets of wat geëmotioneerd toch, kies ik één van de vaste stoelen uit en zet ik me neer…

Daar beneden (7° verdieping) is men volop in de weer met training geven. 4 sensei’s en een vijftigtal kinderen… Zover van huis en toch zo herkenbaar… Net als bij ons in de dojo. Ik speur verder en merk de foto van Prof. Kano aan de muur met een tafel en stoel ervoor. Alle kinderen die de tatami betreden groeten alle sensei’s alsook de foto van Prof. Kano. Op die stoel moet hij gezeten hebben??!! Waaw.

De lessen eindigen rond 18u.00. Tegen dan staan er reeds enkele volwassenen in judo-gi alsook een paar grootmeesters vermoed ik… Allez, all judoka’s gaan ze toch gaan groeten, dus neem ik aan dat dat wel hogere graden zullen zijn. Mooi om zien, het respect dat die grootmeesters krijgen. Terecht ook…

Ik blijf kijken tot ongeveer 20u.00. Ideeën opdoen voor bij ons op training…:-)

Plots zie ik een bekend gezicht. De Berardinis komt op de tatami samen met zijn partner Paniccia. Aha, die zijn hier ook. Ze oefenen hun kime-no-kata. (De Italianen waren tweede op het EK in Wuppertal ll.) Even verder zijn er twee jonge gasten uit Laos hun nage-no-kata aan het oefenen. Puik uitgevoerd moet ik zeggen. Ik krijg zo’n vermoeden dat de Jappen hier toch met de organisatie van ket eerste Kodokan Kata Tournament willen scoren. Ik zal ongetwijfeld volgende dagen nog wat bekende gezichten tegen het lijf lopen. En ben toch content dat we erbij zijn! Spijtig dat nu op dit moment m’n vader er niet kan bij zijn. Stel je voor, ons eerste Kodokan ervaring samen kunnen delen. Maar allez, ik zal het hem wel allemaal vertellen en wat jaloers maken J

Rond 20u.00 dus, verlaat ik de Kodokan en begeef me richting hotel. Wat water gekocht en aangezien ik toch geen honger heb, maar wat naar BBC World kijken met Japanse dubbing… Jammer dat ge dat niet kunt afzetten…

Vandaag, woensdag verwacht ik sensei Raymond De Clercq. Hij is uitgenodigd om te zetelen in de jury van de ju-no-kata. Het moet gezegd: ook een ganse eer!

Raymond is als een vis in het water in de Kodokan. Na tientallen bezoeken en zomerstage kent hij best z’n weg. Ik kijk uit naar vanavond wanneer we samen wat kunnen oefenen op de tatami. (Christophe arriveert pas vrijdagmorgen)

Ook 2 vrienden van mij, Marc en Joeri arriveren vandaag. Wij hebben eind jaren ’70 samen op de mat gestaan en zij zijn beide 1° Dan, maar hebben hun geliefkoosde sport moeten verminderen door kwetsuren (allebei hun knie). Ik vind het tof dat ze erbij zijn!

Zo bij deze, ga ik snel nog wat mails sturen. (nadeel van online te kunnen, is dat ge uw mails ook kunt checken … J). Daarna wat shoppen en tonight judo!

Morgen meer nieuws…

Gr,

D.