Hallo iedereen.

We zijn 5° geworden. Een resultaat waar we best tevreden met zijn. We moeten onszelf zeker niets verwijten. Onze kata was goed. Het kan altijd beter hé, uiteindelijk is het steeds een momentopname. Maar we hebben geen fouten gemaakt en afstanden, controles en ‘kime’ zat er zeker in. Raymond heeft ons kunnen volgen en zei meteen hetzelfde. Na onze demonstratie waren we 3° gerangschikt maar de Italianen en het tweede japans koppel heeft ons nog voorbij gestoken.

De prelimenary uitslag in de kime-no-kata: Japan – Japan – Spanje – Italië – België – Iran – Australië – Verenigde Staten – Canada.

De Jappen voor ons en dan hetzelfde podium van de EK, in dezelfde volgorde. Onze positie op Europees vlak is bevestigd, op wereldvlak momenteel ook…

Op naar hoger! Vandaag zijn de finales. Van alle 4 de kata moeten de eerste drie gerangschikten de uiteindelijke volgorde van het podium verdelen.

Daarna is er de sluitingsceremonie en ’t weekend zit er op.

Het was een onvergetelijke ervaring, moet ik zeggen. Iets dat ik altijd ga blijven herinneren. Ongelofelijk hoe een sport zo je leven kan beïnvloeden op een positieve manier dan toch. Mooi om zien dat er overal judoka’s bezig zijn met hetzelfde als wat jou aan het doen bent….

Bon, straks gaan ontbijten en naar de finales gaan kijken. Daarna sluitingsceremonie en nog 2 uurkes kata training. Dan is het wel volledig gedaan. Morgenvroeg vroeg om de bus naar de luchthaven en richting Europa. Woensdag op tatami in Merelbeke….

Voor ik afsluit wil ik nog even gebruik maken van de gelegenheid om enkele mensen te bedanken die dit toch ook allemaal een beetje mogelijk gemaakt hebben…

Vooreerst mijn uke natuurlijk, Christophe. We hebben nu toch al samen overal gezeten en op vele tatami’s gestaan. Zonder hem zou ik hier zeker niet staan.

Mijn ma en pa uiteraard ook. Zij hebben me destijds in de judo geïntroduceerd en daar ben ik hen dan ook dankbaar voor. Pa heeft me de eerste stappen in het kime-no-kata trouwens aangeleerd. Mijn sensei’s: pa, Eric (Veulemans) en Raymond (De Clercq) voor al hun tijd en moeite die ze gedaan hebben om ons tot op dit niveau te brengen. Tenslotte ook nog natuurlijk mijn vrouw, Natacha, voor alle uren die ze ondertussen alleen gezeten heeft terwijl ik op de tatami stond…

Tot op de tatami en nog een fijn weekend…

Groeten,

Dirk.