Blog Image

In de KODOKAN in JAPAN

1ste Internationaal katakampioenschap in Tokyo (Japan)

Hier kunt u onze ervaringen en belevenissen lezen in aanloop naar en tijdens dit tornooi in de kodokan.

Terug thuis

In Japan Posted on Wed, October 31, 2007 06:54:36

Hallo iedereen.

Woensdagmorgen 31/10 en ik kan de slaap niet meer vatten. Gisteren (dinsdag) om 19u.45 als een blok in slaap gevallen. Jetlag aan het verwerken…

Mijn gedachten dwalen nog steeds af naar Tokyo. Het is voor Christophe en mij een onvergetelijke gebeurtenis geweest. Pas enkele dagen na het gebeuren wordt het je duidelijk. Hoe een sport toch zo je denken en doen mee kan bepalen. Je meehelpt je karakter te vormen en je handelingen in het dagelijkse leven mee beslist. Ik zag gisteren Seth (één van m’n 2 zonen) spelen op ‘t speeltapijt, in halve kniestand, en betrapte mezelf erop dat ik hem leerde zijn tenen in de mat te plaatsen…. (Da’s namelijk heel belangrijk als reaktie van Tori op Uke in kata)

De kata, en meer in ‘t bijzonder de kime-no-kata, heeft mij nu toch al de laatste jaren bijna dagelijks bezig gehouden op en naast de mat. Hij heeft mij woede, verdriet, verlies maar ook al plezier, deugd en heel veel vreugde gebracht. Laat het zo verder duren! Koester de momenten wanneer je, wherever you may roam, op de tatami staat.

Ik ben ook naar huis gekomen met een mooie levensles: Respect voor ouderen is iets wat de japanse cultuur hoog in het vaandel draagt. Dit vertaalt zich ook naar het judo toe. Het groeten naar de ouderen (meestal hogere graden) is iets wat ik bij ons niet zoveel zie gebeuren als ginder. Laat het een les in nederigheid en respect zijn….

Goed, dit filosofisch stukje wil ik graag afsluiten met het bedanken van onze énige vrouwelijke supporter on the spot: Natahalie (De Pauw). Zij zit samen met Christophe nu nog in Japan, maar ik wil haar bedanken voor de support en het mogelijk maken van deze weblog. Thx Nat!

Ook André (Vlerick) verdiend een dankwoordje. Hij volgde ons vanuit Merelbeke van heel dichtbij en was de eerste die steeds ons nieuws wou weten om het op de weblog van het regionaal nieuws van het Nieuwsblad te plaatsen. Thx André.

Ook jullie lezers en supporters wou ik graag bedanken voor de interesse en de moral support en ik hoop jullie massaal te begroeten op de tatami. Judo rules!

Gr,

D.



Sayonara Nippon

In Japan Posted on Sun, October 28, 2007 17:48:54

Vrienden, judoka’s en sympathisanten,

Fijne avond. Zondagavond 01u.36 en laatste berichtje vanuit Japan. Binnen 4 uur heb ik een shuttle naar de luchthaven. Brrrr, zal pieken. Gelukkig slaap ik wel op de vlucht.

Het was fijn. Neen, fantastisch eigenlijk. De finales deze morgen waren allemaal hetzelfde: Japan – Japan en Spanje. Op de duur werd het voorspelbaar… Maar het was wel mooi om zien. We waren getuige van top-demonstraties in alle kata! Wereldniveau…. Plezant dit te kunnen aanschouwen in de dojo en niet alleen op video…

Daarna 2 uur kata training gehad van Sato sensei. Hoe raar dat ook mag klinken, maar opnieuw veel bijgeleerd. Je denkt een kata te kunnen op een bepaald moment, maar toch leer je continu bij. Da’s wat judo mooi maakt. Da’s wat het leven mooi maakt….

Bon, we gaan niet beginnen filosoferen. Een andere keer misschien… J Nu pakken en slapen.

Maar voor ik afsluit wil ik nog even iets rechtzetten. Ik heb gisteren enkele mensen bedankt die een groot aandeel hebben in onze prestatie, maar ik zou hier toch nog 3 mensen willen vermelden die ik gisteren niet vermeld heb. Marc (Nevejans), vriend en judoka van ons allemaal wil ik zeker en vast bedanken om hier –op eigen houtje- aanwezig te zijn en te supporteren. De steun was bepalend! Joeri (Van Renterghem): zelfde systeem en daarenboven, alvast al bedankt voor de onuitwisbare momenten vast te leggen op de gevoelige plaat en film!

Guys, your support meant a lot to us! Ook al weten jullie dit, thanks!

Iedereen nog een fijne dag en tot woensdag op de tatami in Merelbeke….

Groeten,

Dirk.



Nippon Express III

In Japan Posted on Sun, October 28, 2007 02:15:35

Hallo iedereen.

We zijn 5° geworden. Een resultaat waar we best tevreden met zijn. We moeten onszelf zeker niets verwijten. Onze kata was goed. Het kan altijd beter hé, uiteindelijk is het steeds een momentopname. Maar we hebben geen fouten gemaakt en afstanden, controles en ‘kime’ zat er zeker in. Raymond heeft ons kunnen volgen en zei meteen hetzelfde. Na onze demonstratie waren we 3° gerangschikt maar de Italianen en het tweede japans koppel heeft ons nog voorbij gestoken.

De prelimenary uitslag in de kime-no-kata: Japan – Japan – Spanje – Italië – België – Iran – Australië – Verenigde Staten – Canada.

De Jappen voor ons en dan hetzelfde podium van de EK, in dezelfde volgorde. Onze positie op Europees vlak is bevestigd, op wereldvlak momenteel ook…

Op naar hoger! Vandaag zijn de finales. Van alle 4 de kata moeten de eerste drie gerangschikten de uiteindelijke volgorde van het podium verdelen.

Daarna is er de sluitingsceremonie en ’t weekend zit er op.

Het was een onvergetelijke ervaring, moet ik zeggen. Iets dat ik altijd ga blijven herinneren. Ongelofelijk hoe een sport zo je leven kan beïnvloeden op een positieve manier dan toch. Mooi om zien dat er overal judoka’s bezig zijn met hetzelfde als wat jou aan het doen bent….

Bon, straks gaan ontbijten en naar de finales gaan kijken. Daarna sluitingsceremonie en nog 2 uurkes kata training. Dan is het wel volledig gedaan. Morgenvroeg vroeg om de bus naar de luchthaven en richting Europa. Woensdag op tatami in Merelbeke….

Voor ik afsluit wil ik nog even gebruik maken van de gelegenheid om enkele mensen te bedanken die dit toch ook allemaal een beetje mogelijk gemaakt hebben…

Vooreerst mijn uke natuurlijk, Christophe. We hebben nu toch al samen overal gezeten en op vele tatami’s gestaan. Zonder hem zou ik hier zeker niet staan.

Mijn ma en pa uiteraard ook. Zij hebben me destijds in de judo geïntroduceerd en daar ben ik hen dan ook dankbaar voor. Pa heeft me de eerste stappen in het kime-no-kata trouwens aangeleerd. Mijn sensei’s: pa, Eric (Veulemans) en Raymond (De Clercq) voor al hun tijd en moeite die ze gedaan hebben om ons tot op dit niveau te brengen. Tenslotte ook nog natuurlijk mijn vrouw, Natacha, voor alle uren die ze ondertussen alleen gezeten heeft terwijl ik op de tatami stond…

Tot op de tatami en nog een fijn weekend…

Groeten,

Dirk.



D-Day!

In Japan Posted on Fri, October 26, 2007 23:36:43

‘t Is zover. Today is the day. Net opgestaan voor de kompetie der kompetities te doen. Zo voelt het toch aan. De concurrentie is hard hoor. Ondertussen al opgemerkt. Ze kunnen ook wel buiten België en Japan judo J. Maar daar trekken we ons niet veel van aan. We doen onze kata en daarmee basta. Niet missen, mankeren of iets vergeten, da’s belangrijk.

Gisteren hebben Christophe en ik wat kunnen oefenen op de eigenlijke wedstrijdmat en moet zeggen, dat lukte prima. Na het trainen was er een meeting voorzien voor alle deelnemers met tekst en uitleg en trekking van volgorde. We kregen elk een mooi boekje met programma en lijst van alle jury leden en kompetiteurs. Staan er allemaal in met onze foto. Toch wel iets om te bewaren. Ik hoop dat mijn kinderen dat nooit weggooien. Amai, alle groten der Kodokan staan er in. Het arsenaal juryleden is ongekend.

Man, Christophe en ik dachten hetzelfde als we erin bladerden: wat zijn wij gelukzakken dat we hier kunnen deelnemen! Het 1° Internationale Kata Tornooi in Tokyo. Het feit dat dit het eerste is maakt alles nog specialer…

We hebben alvast naar ons gevoel een goede lottrekking. De Amerikanen voor ons en de Italianen net na ons. De Jappen beginnen en het andere japans koppel eindigt. De Spanjaarden tweede. Wij zevende van de negen in totaal. (De Fransen hebben blijkbaar op ’t laatste moment moeten cancellen. Moet vreselijk zijn….)

Goed, ik hoor hier overal wekkers aflopen. Ga me ook dan maar douchen. Ontbijtje nemen en shuttle opstappen richting Kodokan. Ben blij dat de dag eindelijk aangebroken is.

We zijn er klaar voor!

Groeten,

Dirk.



Nippon Express II

In Japan Posted on Fri, October 26, 2007 00:15:09

Kombawa!

een fijne avond iedereen. Het is hier nu vrijdagmorgen, half zeven. Goed geslapen. Begin het ritme hier goed gewoon te worden. Gisteren heb ik even niet online kunnen zijn. Ik moest uitchecken in mijn hotel en kon pas ’s avonds inchecken in het andere, officiële ‘tornooihotel’.

We zitten jammer genoeg wel 45 min. rijden verwijderd van de Kodokan. Een eindje. Gelukkig zijn er shuttle bussen elk uur…

Ik moet vooruit m’n kamer in en achteruit stappend de kamer opnieuw verlaten. Ik kan me namelijk niet draaien. M’n valies staat aan het voeteinde van het bed, want er is anders geen plaats meer. Grappig eigenlijk… J

Woensdagavond was het de eerste keer in mijn 32-jarige judo carrière dat ik de Kodokan tatami kon betreden. Was eigenlijk wat zenuwachtig. Ik volgde Raymond en die loodste me overal mee naartoe. Een korte rondleiding van hem gekregen en heel wat grootmeesters ontmoet. Onder andere Osawe sensei. Het is de derde 10° Dan graad die ik ontmoet en groet…. Wat een eer!

We hebben de kata een beetje geoefend, kwestie van er wat in te komen hé. Daarna naar de main dojo getrokken om nog wat mensen te ontmoeten. De Italianen tegen gekomen en wat woorden gewisseld… ’t Is ook de eerste keer dat ze iets zeggen tegen me… J

Er was heel wat bedrijvigheid daar op de 7° verdieping. 2 universiteiten waren op bezoek en er was randori aan de gang. Veel volk. Ik schat toch zo’n 120 judoka’s.

Na een doucke begaven we ons richting Marc en Joeri om met z’n allen iets te gaan eten. Sushi uiteraard. Zalig, die Torro (Tonijn) is ongelofelijk lekker…

Gisteren, donderdag, Tokyo wat verkend, samen met Raymond, Marc en Joeri. Was leuk. We hebben hier toch al km’s te voet afgelegd hoor… Amai. Inkopen gedaan, waaronder wat judo-gi’s. De judo-gi’s die ze hier maken zijn van ongelofelijke kwaliteit en we maken dan ook handig gebruik van ’t feit dat we hier zijn om er mee te nemen…

’s Avonds uiteraard naar de dojo gegaan om er een beetje te oefenen. Zenuwen beginnen te komen. Gelukkig is Raymond er om wat mee te oefenen. We kregen gisteren één van de dojo’s ter beschikking om te oefenen. Stel je voor: een ganse dojo voor ons tweeën. Sato sensei opende er een op de 5° verdieping waar we de kata een 4-tal keer geoefend hebben. Alhoewel het nog maar m’n tweede dag in de Kodokan is, voel ik me er best wel al thuis en op m’n gemak. Goed gevoel. Dat Christophe hier maar vlug arriveert! Kunnen we samen de tatami verkennen.

Na training wat gaan eten (yakitori’s van uitstekende smaak) en afgezakt naar hotel. Het thuisfront nog even gebeld en wat mails gecheckt. Ik zat rond 23u.30 in m’n bed en kon makkelijk slaap vatten. Vandaag arriveren Christophe en Nathalie. Yes! Samen met mijn Uke op de tatami in Japan. Ondertussen hebben we samen, al wereldwijd in verschillende dojo’s vertoefd, maar hier is het toch nog iets speciaals…

Eerst nog wat cadeautjes gaan halen voor vrouw en kinderen. Deze namiddag is er meeting met alle deelnemers en is de Kodokan tatami gesloten. Enkel kata kompetiteurs mogen vanaf nu voor de komende 3 dagen nog op de mat. We gaan er dan ook nog van profiteren om deze namiddag wat te trainen, Christophe en ik.

Morgen: D-day!

Groeten en meer nieuw later,

Dirk.



Nippon Express

In Japan Posted on Wed, October 24, 2007 04:12:07

Hallo iedereen!

Goed geslapen, enfin toch van negen uur gisterenavond tot deze morgen 4u.00. Daarna wat mails gecheckt, douche genomen en berichtjes naar het thuisfront gestuurd.

Ideaal moment voor de weblog maw.

Gisterennamiddag een tuin bezocht, de Koishikawa Korakuen. Eén van de oudste Japanse tuinen van Tokyo. Mooie plek, zo temidden van het stad. Rustgevend!

Prachtige beplanting, tientallen koi’s in de vijver, pittoreske bruggetjes en historisch houten paviljoenen.

Daarna iets licht gaan eten. Een broodje of twee. Tegen dan werd het tijd om –uiteindelijk- de Kodokan eens te gaan bekijken. Ik had gehoord dat de achtste (bovenste) verdieping bedoeld is voor de kijkers. Raar gevoel te voet onderweg ernaar toe. Het is iets waar ik nu al tientallen jaren van droom en nu, op een doordeweekse dinsdagnamiddag, helemaal in m’n eentje, is het zover: Ik bezoek de Kodokan. Ik herken het gebouw in de verte vanop foto. Stap meteen binnen en ik word er verrast door het ‘herkenbare’. Ouders met kinderen, oma’s en opa’s met hun kleinkinderen brengen hun spruiten naar de training. Het is ongeveer half vijf. De judoka’s stappen uit de lift op de vierde verdieping. Dat zullen de kleedkamers zijn…. Ik wordt vergezeld door een mama en een oma tot op de achtste verdieping. Na een klapdeur te passeren sta ik er.

Iets of wat geëmotioneerd toch, kies ik één van de vaste stoelen uit en zet ik me neer…

Daar beneden (7° verdieping) is men volop in de weer met training geven. 4 sensei’s en een vijftigtal kinderen… Zover van huis en toch zo herkenbaar… Net als bij ons in de dojo. Ik speur verder en merk de foto van Prof. Kano aan de muur met een tafel en stoel ervoor. Alle kinderen die de tatami betreden groeten alle sensei’s alsook de foto van Prof. Kano. Op die stoel moet hij gezeten hebben??!! Waaw.

De lessen eindigen rond 18u.00. Tegen dan staan er reeds enkele volwassenen in judo-gi alsook een paar grootmeesters vermoed ik… Allez, all judoka’s gaan ze toch gaan groeten, dus neem ik aan dat dat wel hogere graden zullen zijn. Mooi om zien, het respect dat die grootmeesters krijgen. Terecht ook…

Ik blijf kijken tot ongeveer 20u.00. Ideeën opdoen voor bij ons op training…:-)

Plots zie ik een bekend gezicht. De Berardinis komt op de tatami samen met zijn partner Paniccia. Aha, die zijn hier ook. Ze oefenen hun kime-no-kata. (De Italianen waren tweede op het EK in Wuppertal ll.) Even verder zijn er twee jonge gasten uit Laos hun nage-no-kata aan het oefenen. Puik uitgevoerd moet ik zeggen. Ik krijg zo’n vermoeden dat de Jappen hier toch met de organisatie van ket eerste Kodokan Kata Tournament willen scoren. Ik zal ongetwijfeld volgende dagen nog wat bekende gezichten tegen het lijf lopen. En ben toch content dat we erbij zijn! Spijtig dat nu op dit moment m’n vader er niet kan bij zijn. Stel je voor, ons eerste Kodokan ervaring samen kunnen delen. Maar allez, ik zal het hem wel allemaal vertellen en wat jaloers maken J

Rond 20u.00 dus, verlaat ik de Kodokan en begeef me richting hotel. Wat water gekocht en aangezien ik toch geen honger heb, maar wat naar BBC World kijken met Japanse dubbing… Jammer dat ge dat niet kunt afzetten…

Vandaag, woensdag verwacht ik sensei Raymond De Clercq. Hij is uitgenodigd om te zetelen in de jury van de ju-no-kata. Het moet gezegd: ook een ganse eer!

Raymond is als een vis in het water in de Kodokan. Na tientallen bezoeken en zomerstage kent hij best z’n weg. Ik kijk uit naar vanavond wanneer we samen wat kunnen oefenen op de tatami. (Christophe arriveert pas vrijdagmorgen)

Ook 2 vrienden van mij, Marc en Joeri arriveren vandaag. Wij hebben eind jaren ’70 samen op de mat gestaan en zij zijn beide 1° Dan, maar hebben hun geliefkoosde sport moeten verminderen door kwetsuren (allebei hun knie). Ik vind het tof dat ze erbij zijn!

Zo bij deze, ga ik snel nog wat mails sturen. (nadeel van online te kunnen, is dat ge uw mails ook kunt checken … J). Daarna wat shoppen en tonight judo!

Morgen meer nieuws…

Gr,

D.



departure in zicht

Een week voor vertrek Posted on Thu, October 18, 2007 10:00:38

Vertrek is in zicht! Eindelijk. ‘t Wordt tijd!

Gisteren laatste training afgerond. 2 foutjes gemaakt die we beter dan maken dan volgende week. Positief bekijken en eruit leren. Daarvoor doen we de trainingen. Volgende week zal ‘ t wel vlot lopen. Concentratie tijdens de kata en aan niets anders denken en de klaar zal Kees zijn… 😉

Resterende dagen wat trachten bezig te houden weg van judo. Alles wat laten bezinken en ‘rijpen’. Zondag is mijn laatste training in dojo Merelbeke. Geen kata (Christo nr Regionale Kamp met Nathalie en Pieter. We hebben trouwens afgesproken niet meer te oefenen).

Maandag vertrekt m’n vlucht (via Frankfurt) en dinsdagmorgen zet ik voet aan wal in Narita. Woensdag arriveren Raymond (jury bij ju-no-kata) en Marc en Joeri, ons 2 supporters/vrienden. Woensdagavond is er training gepland met Raymond in de Kodokan. Dat ze vanaf dan maar al rekening beginnen houden met de Belgen. Ze zijn gewaarschuwd… (wat pep-talk mag ook wel ne keer… :-))

Donderdag zelfde story. Weliswaar na wat cash gespendeerd te hebben in de shopping malls en Kodokan shop.

Vrijdag arriveren Christo en Nath. De bende is compleet dan. Vrijdagavond misschien samen de tatami wat verkennen en vroeg gaan slapen hé. Ik hoop tegen dan toch al een idee te hebben van uurregeling en organisatie wijze. (Alle kata samen op de 4 tatami of 1 per 1 afwerken?, in de main dojo of in één van de andere dojo’s?, …)

Zaterdag is dan D-day en zondag zijn er de finals (eerste 3 geklasseerden van elke kata) . Er is ook nog een kata seminarie voorzien op zondag. Benieuwd hoe dat gaat verlopen…

Maandag vertrekken Marc, Joeri en ikzelf. Christophe en Nathalie op donderdag.

Voilà, in een notedop de planning voor volgende week. Jullie lezen zeker en vast de belevenissen volgende week…

CU on the tatami!

Gr,

D.